De shoot is voorbij. Er is gelachen, misschien een traantje weggeknipperd, en je kind heeft zich met volle overgave in de taart gestort of jullie hebben even stilgestaan tussen twee generaties in. En dan is het stil. Je rijdt naar huis en er begint iets anders: het wachten, en daarna het kiezen.
Weinig mensen weten vooraf hoe dat proces eruitziet. Wat gebeurt er tussen de shoot en het moment dat er een beeld aan je muur hangt? Dat is precies waar dit artikel over gaat.
Na de shoot neem ik de tijd om alles rustig te bekijken. Niet met een schuin oog tussen twee andere klussen door, maar met aandacht. Ik zoek naar de momenten waarin iets echt gebeurt: een blik, een beweging, een stilte die net iets langer duurt. Geen standaard poserfoto’s, maar beelden waarin ik jullie herken.
Uit die selectie stel ik een voorproeve samen. Dat is bewust geen enorme galerij van honderden bijna-identieke foto’s. Ik kies liever een kleiner aantal sterke beelden dan dat ik je laat kiezen uit een overload waarin alles op elkaar lijkt.
Als de voorproeve binnenkomt, is de eerste reactie vaak: alles is mooi, hoe kies ik nou. Dat is normaal. Een paar dingen die helpen:
Ik denk in dit hele proces met je mee. Niet door de keuze voor je te maken, maar door mee te kijken en eerlijk te zeggen wat ik zie. Soms is dat: dit beeld werkt sterker in zwart-wit. Soms is dat: deze twee lijken op elkaar, kies er een.
Als de keuze gemaakt is, komt de volgende vraag: hoe wil je het beeld laten drukken. Dit is niet zomaar een technische stap, het bepaalt hoe het beeld zich gedraagt in jullie huis.
Eén materiaal raad ik je bij voorbaat af, en dat is canvas. De structuur van het doek loopt dwars door een gezicht heen, detail verdwijnt en kleuren verliezen hun diepte. Precies de dingen waar een portret het van moet hebben. Je ziet canvas veel, vaak omdat het goedkoop is, maar het doet een beeld waar we samen aandacht aan hebben besteed geen recht.
Plexiglas doet het omgekeerde. Kleuren komen sterker naar voren, het beeld krijgt gelaagdheid doordat het licht erdoorheen speelt, en de scherpte blijft staan. Voor een kunstzinnig beeld, of een foto met veel kleur en contrast zoals een cakesmash of een speels themabeeld, is dat precies de meerwaarde die het beeld verdient.
Ik kijk met je mee naar het beeld zelf: de kleuren, de sfeer, de plek waar het komt te hangen, en adviseer van daaruit. Dat gesprek hoort net zo goed bij het proces als de shoot zelf.
Een foto die op je scherm mooi oogt, kan op ware grootte een heel andere indruk maken. Daarom bespreek ik ook het formaat: past het beeld bij de muur waar het komt, is er ruimte omheen, staat het niet verdrongen tussen andere dingen.
Bij een duoportret of generatieportret zie ik vaak dat mensen kiezen voor een groter formaat dan ze in eerste instantie dachten. Juist omdat het beeld iets vertelt over verbinding en gelijkenis, verdient het ruimte om gezien te worden, niet weggestopt in een hoekje.
Een shoot levert beelden op, maar pas het beeld aan de muur maakt de herinnering blijvend. Dat moment waarop je er elke dag weer langsloopt en heel even terug bent bij die dag, dat is waar het uiteindelijk om gaat.
Ik werk daarom niet alleen tijdens de shoot met aandacht, maar ook erna. Het kiezen, het advies over het materiaal, het bepalen van het juiste formaat: het hoort allemaal bij hetzelfde proces. Niet iets dat je er na afloop zelf bij moet verzinnen.
Van shoot tot beeld aan de muur zit meestal enige tijd, simpelweg omdat selecteren en bewerken met zorg gebeurt, en omdat goed drukwerk tijd nodig heeft om gemaakt te worden.
Het is een proces waarin haast niet past. Net als tijdens de shoot zelf, gaat het om rust nemen voor iets dat je nog jaren aan de muur ziet hangen.
Het moment waarop de sluiter klikt is maar het begin. Wat daarna gebeurt, het kiezen, het bespreken, het maken van het uiteindelijke beeld, is minstens zo bepalend voor hoe de herinnering straks aanvoelt in jullie huis. Ik denk daar graag met je in mee, stap voor stap, tot het beeld precies is zoals het hoort te zijn.
Geef een reactie